ΡΕΥΜΑ 102 - ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

Οι Ρεύμα 102 είναι μια post-punk darkwave μπάντα που δημιουργήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 2016. Η μπάντα αποτελείται από τους Αποστόλη Αδαμούδη στη φωνή και κιθάρα, Χρήστο Καλογριδάκη στο μπάσο, Αρετή Μακρολειβαδίτη στα πλήκτρα και Παντελή Τόμη στα τύμπανα.

Από τον Ρένο Γεωργίου

Γιατί 102;
Αρετή: Όταν ψάχναμε όνομα ήταν ταυτόχρονα η περίοδος που χρονομετρούσαμε τα κομμάτια μας για να βλέπαμε περίπου πόσα BPM έχουν και τα γράφαμε με συντομογραφία. Συγκεκριμένα στο «Διακοπή Ρεύματος» είχαμε μετρήσει 102 BPM οπότε είχαμε γράψει Ρεύμα 102. Και μας άρεσε. Και μας κόλλησε. Και μας έμεινε!
Αποστόλης: Παραδόξως σκεφτόμασταν να ονομάσουμε την μπάντα Νόβα Εξπρές και λέμε μπας και θα θυμίζει Στέρεο Νόβα; Και πρόσφατα κάποιος μας είπε ότι το Ρεύμα 102 θυμίζει Στέρεο Νόβα!

Πως ξεκινήσατε;
Αρετή: Ουσιαστικά όλοι μας γνωριζόμαστε από το λύκειο όπου τότε παίζαμε σε μικρές μπάντες διασκευές, κυρίως ελληνικό ροκ και πανκ. Το Νοέμβριο του 2015 είπαμε να ξεκινήσουμε τη φάση και Γενάρη του 2016 κάναμε το πρώτο μας live.
Αποστόλης: Η αλήθεια είναι ότι ένα βράδυ τυχαία πέτυχα τον Παντελή μετά από πολλά χρόνια και του είπα να με πάρει τηλέφωνο την επόμενη μέρα για να του έλεγα αν ψηνότανε για τη φάση.
Αρετή: Την ίδια μέρα είχα πετύχει κι εγώ τον Αποστόλη στο λεωφορείο, εντελώς καρμικό! Τον Χρίστο επίσης τον ήξερα από χρόνια αλλά είχαμε επικοινωνία κυρίως μέσω Skype. Του έστειλα και τον ρώτησα: θες να παίξουμε μουσική; Μου λέει, θέλω να παίξουμε μουσική! Ναι αλλά θα παίξεις μπάσο! Επειδή κανονικά είναι κιθαρίστας. Εντάξει λέει!

Η ιδέα σαν μπάντα υπήρχε από την αρχή;
Αποστόλης: Είχα κάποιες μελωδίες εγώ στο μυαλό μου και όταν βρεθήκαμε όλοι, μέσω των ακουσμάτων μας βρέθηκε μια μέση γραμμή.

Τα ακούσματα σας δηλαδή είναι όμοια;
Καμία σχέση! (γέλια)

Έχω ακούσει ότι ο Αποστόλης είναι ο ντροπαλός της παρέας, κάτι σαν Ian Curtis από τους Joy Division?
Αρετή: Μόνο μη κρεμαστείς! (Γέλια)

Φαντάζομαι ότι οι Joy Division είναι απ τους κυριότερες σας επιρροές;
Σωστά.

Κάποιες ελληνόφωνες μπάντες που έχετε σαν επιρροές; πχ. Metro Decay;
Αποστόλης: Σαφώς, το πρώτο κομμάτι κιόλας που παίξαμε όταν βρεθήκαμε ήταν το «Κειμήλια» . Γενικότερα οι Αντί, Χωρίς Περιδέραιο, Πίσσα και Πούπουλα, Εκτός Ελέγχου, Last Drive είναι μερικές από τις επιρροές μας.

Ελληνικές μπάντες σήμερα που μοιάζουν στο είδος σας;
Αποστόλης: Οι Κωμωδία Θανάτου είναι οι μόνοι που μου έρχονται στο μυαλό, και σε πιο ηλεκτρονικό ύφος οι Οδός 55 και οι Σελοφάν.

Πως έχει πάει μέχρι στιγμής το demo σας; Υπάρχει απήχηση;
Αρετή: Δε ξέρουμε η αλήθεια είναι, ωστόσο όταν είχαμε πάει στη Λάρισα να παίξουμε μου φάνηκε τρομερό που μια-δυο κοπέλες τραγουδούσαν όλα μας τα κομμάτια.
Παντελής: Γενικά όμως απ τα σχόλια που παίρνουμε απ’ τα lives είναι πολύ καλά.

Ίσως είναι κάπως νωρίς για να ρωτήσω τότε αλλά υπάρχει σκοπός σύντομα να ηχογραφηθεί κάτι, να γίνει ένα άλμπουμ;
Αρετή: Σκοπεύουμε να ξεκινήσουμε σύντομα αλλά δε βιαζόμαστε, για την ώρα κάνουμε lives και το πάμε βήμα-βήμα.

Σε ηλεκτρονική και ανεξάρτητη μορφή να υποθέσω;
Αρετή: Μάλλον σε ανεξάρτητη το βλέπουμε. Προσωπικά και η ιδεολογία μου προς τα κει πάει.
Αποστόλης: Αρετή άνω και κάτω τελεία, είμαστε underground! (γέλια).
Παντελής: Περί εμπορικότητας νομίζω πως πλέον μέσω social media είναι που αποκτάς ένα κοινό. Με το να βγάλεις ένα cd σήμερα ο κόσμος δυσκολεύεται να το αγοράσει. Ότι είναι να βγάλει μια νέα μπάντα θεωρώ πως είναι προτιμότερο να υπάρχει σε ελεύθερη μορφή στο ίντερνετ.
Αποστόλης: Αν και γενικά αν βρισκόταν κάποιος άνθρωπος που θα ενδιαφερόταν δε νομίζω να λέγαμε και όχι, άπλα για την ώρα αυτό που μας ενδιαφέρει είναι να γίνει κάτι κάλο και αυτό είναι δευτερεύον.

Ποια τα σχεδία της μπάντας για το μέλλον λοιπόν;
Αρετή: Να παίξουμε όσο γίνεται περισσότερο σε φεστιβάλς, συνεργασίες με άλλες μπάντες και να γράψουμε κι άλλα κομμάτια.

Πως βλέπετε την ελληνόφωνη underground σκηνή σήμερα;
Αποστόλης: Εννοείται ότι υπάρχουν καλές μπάντες, ωστόσο ένας πυρήνας που να στηρίζει τη σκηνή δεν είμαι σίγουρος αν υπάρχει, έτσι και η ελληνόφωνη σκηνή δεν είναι στα φόρτε της.

Θέλατε να προσθέσετε κάτι;
Παντελής: Κάτι ήθελα να πω αλλά το ξέχασα!
Αρετή: Ναι αφού τρελάθηκες να μιλάς! (γέλια)
Αποστόλης: Γενικά, δυο χρόνια τώρα που παίζουμε ζούμε ανεπανάληπτες εμπειρίες, όπως για παράδειγμα όταν παίξαμε με τους Panx Romana ήταν κάτι ξεχωριστό για εμάς το να παίξουμε με μια θρυλική μπάντα.

Πως έγινε αυτό αλήθεια;
Αποστόλης: Είχαμε μιλήσει με τον Frank και του στείλαμε το demo, του άρεσε και μας είπε ότι θα παίξουμε στη Θεσσαλονίκη και αν θέλουμε να τους κάνουμε opening. Και έτσι και έγινε!
Παντελής: Είχαμε νιώσει σαν ροκ στάρς εκείνη τη μέρα, όταν για παράδειγμα ήρθαν και μας ρώτησαν αν χρειαζόμαστε κάτι… είμαστε εδώ για σας! Είχαμε νιώσει για λίγο την αίσθηση αυτή! Όπως επίσης και το κοινό είχε αποκτήσει παλμό μετά από κάποια φάση. Πέραν του άγχους που είχαμε ήταν κάτι πολύ ωραίο.

Θα πρέπει να το συνηθίσετε γιατί σύντομα θα φτάσετε και εσείς σε αυτό το σημείο!
(Γέλια)

ΨΥΛΛΟΙ ΣΤ' ΆΧΥΡΑ - ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

Οι «Ψύλλοι Στ’ άχυρα» είναι μια ελληνόφωνη ροκ μπάντα που δημιουργήθηκε στη Θεσσαλονίκη τον χειμώνα του 2014.

Από τον Ρένο Γεωργίου

Ψάχνοντας μέσα στ’ άχυρα καταφέραμε να βρούμε τέσσερις από τους πέντε ψύλλους και κάναμε μια μικρή συζήτηση πέραν της καθημερινής τους ζωής. Οι Ψύλλοι στ’ άχυρα αποτελούνται από τους Ηρακλή Δαΐτση στους στίχους και φωνή, Νίκο Βρύζα και Άρτεμις Παρλαμπά στις κιθάρες, Χάρη Κατόπη στο μπάσο και Σάκη Δρακούλη στα τύμπανα.

Πως ξεκίνησε η μπάντα;
Ηρακλής: Ουσιαστικά πριν αρκετά χρόνια έγραφα ορισμένα κομμάτια και συχνά βρισκόμασταν με το Νίκο, όπου γνωριζόμαστε από παλιά και συζητούσαμε το σενάριο του να στήσουμε μια μπάντα που να ξεφεύγει λίγο απ’ το old school υποκείμενο του ελληνικού ροκ και να προσπαθήσουμε να βάλουμε ορισμένα στοιχεία όπως η παράδοση, ή ο λυρισμός. Χαρακτηριστικό που υπήρχε στη μπάντα πριν ακόμα δημιουργηθεί, είναι ότι ένα περίπου όλοι μας είχαμε ασχοληθεί με το  ρεμπέτικο  οπότε και στα κομμάτια μας υπάρχουν ορισμένα «περάσματα» από την παλιά ελληνική μουσική.

Γιατί προτιμήθηκε επιλογή της ελληνόφωνης ροκ αντί της αγγλόφωνης; Βλέποντας ότι πλέον η αγγλόφωνη σκηνή είναι πιο επιθυμητή  στο κοινό.
Χάρης: Γιατί όχι!
Ηρακλής: Για μένα είναι εντελώς ξεκάθαρο, έκλαιγα και γελούσα στα ελληνικά επομένως θα γράφω και στα ελληνικά.

Οπότε δε σας τρόμαξε ποτέ το θέμα ανταπόκρισης.
Νίκος: Αυτό σίγουρα δε το σκαφτόμασταν ειδικά στην αρχή.
Σάκης: Ούτως η άλλως δεν είμαστε διασκευομπάντα αλλά ούτε και διασκεδομπάντα!
Ηρακλής: Προφανώς δεν ήταν κάτι σκόπιμο αλλά είτε βάζαμε ελληνικό, είτε αγγλικό στίχο το ίδιο θα τον προσέχαμε. Διαφωνώ δηλαδή με τις μπάντες που λένε ότι δε δίνουν σημασία στον στίχο. Καλύτερα κάνε ορχηστρική μουσική.

Μέχρι στιγμής έχετε κυκλοφορήσει ένα demo με πέντε κομμάτια. Υπάρχει στα πλάνα σας η κυκλοφορία ενός ντεμπούτου άλμπουμ;
Χάρης: Ναι, έχουμε ξεκινήσει ήδη τις ηχογραφήσεις με μια δισκογραφική εταιρία, είμαστε φυσικά ακόμα στην αρχή.
Σάκης:  Στο δίσκο θα είναι και τα πέντε κομμάτια απ’ το demo, ηχογραφημένα απ την αρχή με νέες ιδέες.

Σήμερα, στην Ελλάδα της κρίσης, αξίζει μια μπάντα να βγάλει ένα δίσκο; Και πόσο μάλλον σε CD; Λαμβάνοντας υπόψη ότι πλέον κυριαρχεί η ηλεκτρονική μορφή.
Χάρης: Τα κομμάτια μιας μπάντας είναι δημιουργία, σαν ένα παιδί. Είναι κάπως αμαρτία να μην γράψεις αυτά που μοιράζεσαι με τα άλλα άτομα.
Νίκος:  Ένας δίσκος είναι σίγουρα διαφορετικός από ένα live. Στον δίσκο έχεις την ευχέρεια να κάνεις κάτι πιο δημιουργικό που ίσως στο live να μη μπορείς να το κάνεις, μπορείς να δώσεις χώρο σε πιο πολλές ιδέες.
Ηρακλής: Ο δίσκος δεν είναι απαραίτητα κάτι εμπορικό αλλά μια ταυτότητα της μπάντας. Προφανώς η ηλεκτρονική μορφή είναι που θα έχει περισσότερη απήχηση πλέον, ωστόσο βρίσκουμε και ένα πιο πνευματικό νόημα στο αντικείμενο. Επιπλέον, μέσω ενός CD, προσπαθούμε να παντρέψουμε τέχνες, δίνοντας και σημασία στο καλλιτεχνικό κομμάτι του εξωφύλλου/εσωφύλλου.

Πως βλέπετε την ελληνόφωνη ροκ σκηνή σήμερα;
Ηρακλής: Νομίζω ότι το κοινό και τα μέσα αναπαραγωγής σπατάλησαν στο παρελθόν υπερβολική αγάπη και ενέργεια αντίστοιχα στις 3-4 μπάντες που ήτανε πιο γνωστές, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει πλέον τόσο ενδιαφέρον για τις νέες μπάντες σήμερα.
Νίκος: Μπορεί να υπήρχαν μπάντες απλά ίσως επειδή δεν υπήρχαν οι δομές ώστε το κοινό να τις μάθει, δεν έγιναν γνωστές.

Ίσως και επειδή έχει αλλάξει η στάση των δισκογραφικών…
Νίκος: Όμως δεν είναι οι δισκογραφικές που μπορούν να φτιάξουν και να χαλάσουν μια σκηνή. Οπότε μπορούν να γίνουν συνεργασίες και κοινές δράσεις ούτως ώστε να βοηθήσει τη σκηνή να προχωρήσει μετωπικά, γιατί μόνος δε μπορείς να προχωρήσεις.
Ηρακλής: Να γίνει μια πλαισίωση, μια συλλογικότητα, να πάψει να είναι η ελληνόφωνη ροκ σαν γκέτο.

ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ ΣΤΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ - ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

Τα ''Γουρούνια στο διάστημα'' είναι μια ελληνόφωνη μπάντα καθαρού και ωμού ροκ κοντά στις εποχές των 90ς. Η πρώτη τους δισκογραφική δουλειά κυκλοφόρησε το 2015 με τίτλο ‘Καινούριοι καιροί’ και είναι μια πολύ προσεγμένη παραγωγή με διαύγεια στον ήχο.

Από τον Ρένο Γεωργίου

Λίγες μέρες πριν άφησαν για λίγο το διαστημικό κόσμο και κατέβηκαν στη Γη. Συναντηθήκαμε σε ένα μικρό μαγαζί στο κέντρο της Θεσσαλονίκης όπου με τα τέσσερα απ’ τα πέντε μέλη της μπάντας, τον frontman Κώστα Βούρο, τον Θοδωρή Σαββαϊδη στο μπάσο και τους Χρήστο και Νίκο Γεωργακάκη στις κιθάρες κάναμε μια ευχάριστη συζήτηση. Το πέμπτο μέλος της μπάντας είναι ο Σίμος Τριανταφύλλου στα τύμπανα. Σας παραθέτω μια περίληψη από τη μεγάλη συζήτησή μας.

Ας αρχίσουμε με τα βασικά. Για αρχή μια ερώτηση που νομίζω θα απασχολεί αρκετούς. Πως προέκυψε το όνομα;
Κώστας: Προέρχεται από ένα ποίημα του Charles Bukowski το ''Γουρούνια στον ουρανό'' και το μετατρέψαμε σε ''Γουρούνια στο διάστημα''.
Νίκος: Είναι κάπως συμβολικό, ότι το γουρούνι δε μπορεί να δει ουρανό επειδή δε μπορεί να σηκώσει το κεφάλι του.  Άρα ένα γουρούνι στον ουρανό είναι εικόνα ουτοπική και σημαίνει ότι είναι χαρούμενο γιατί δεν τον έχει δει ποτέ.

Σαν μπάντα πως ξεκινήσατε;  Θυμάμαι τα ‘Έντρομα έντομα’. Ποια μέλη ήταν απ την αρχή;
Κώστας: Πότε βρεθήκαμε πρώτη φορά; Το 2008;
Νίκος: Πιο πριν, το ’06, τότε σαν ''Έντρομα έντομα'', ήμασταν τα ίδια περίπου μέλη, με άλλο drummer.
Χρήστος: Βασικά πως ξεκίνησε: είχα δει μια αγγελία ενός παιδιού απ’ τη σχολή μου που έψαχνε κιθαρίστα για ένα group. Πήγα, μιλήσαμε και στην πρώτη μας πρόβα γνωρίστηκα με τον Κώστα τον τραγουδιστή. Στη συνέχεια βάλαμε μαζί μια αγγελία γιατί μας έλειπε μπασίστας.
Θοδωρής: Από την αγγελία αυτή γνώρισα εγώ τα παιδιά. Με τον Χρήστο ήμασταν και στην ίδια σχολή αλλά δε το ήξερα!
Χρήστος: Αργότερα, ήρθε ο Νίκος, και  γίναμε πεντάδα, τα Έντρομα Έντομα, μέχρι το 2010. Τα Γουρούνια έγιναν το 2011.

Ένα χρόνο παύση δηλαδή.
Χρήστος: Ναι, μπορεί και ενάμιση.
Θοδωρής: Μετά, τα Γουρούνια ξεκίνησαν με άλλο μπασίστα, ένα φίλο, το Γιώργο Μελιόπουλο και άλλο drummer, το Γιώργο  Καραματσούκη.
Χρήστος: Όπου και γράψαμε τον ''Ορατό εχθρό'' και το ''Καινούριοι καιροί''.

Νίκος: Δε προλάβαμε να κάνουμε live όμως. Λίγο αργότερα μας βρήκε ο Σίμος, που είχε ακούσει το ''Όπως πάντα'' τυχαία στο YouTube. Μας έστειλε αμέσως μήνυμα για να έρθει σαν drummer στο group. Τότε και εμείς ψάχναμε drummer… 

Τυχαία!

Νίκος: Ναι τυχαία, βγήκαμε γνωριστήκαμε και μέσα σε ένα-δύο μήνες κάναμε live! 

Η πρώτη σας δισκογραφική δουλειά ήταν ανεξάρτητη. Τι δυσκολίες αντιμετωπίσατε, θα παροτρύνατε κάποιο άλλο συγκρότημα να το κάνει;

Νίκος: Κατ αρχήν… Δεν ήταν καθόλου εύκολο! Η κυριότερη δυσκολία ήταν οικονομική. Συναντήσαμε δυσκολίες γιατί δεν είχαμε τα κομμάτια έτοιμα απ’ την αρχή. Τα είχαμε σε μια μορφή που δεν ήταν τελική, περάσαμε από τρία studios στη Θεσσαλονίκη, πέρασαν από πολλά χέρια για να φτάσουν στη μορφή που έφτασαν στο δίσκο. Προσωπικά, δεν είναι ότι δε θα παροτρύνω αλλά για να μην περάσουν αυτές τις δυσκολίες, πιστεύω ένα συγκρότημα πρέπει να έχει τραγούδια σε μια τελική τους μορφή και μετά τα προωθήσει. Να μη βιαστεί να βγάλει δίσκο δηλαδή. Εμείς, ο λόγος που καθυστερήσαμε αρκετά να βγάλουμε δίσκο δεν ήταν μόνο οικονομικός, θέλαμε όλα τα τραγούδια να είναι σε ένα ίδιο επίπεδο, δε θέλαμε να βγει ο δίσκος να έχει δυο καλά κομμάτια και τα υπόλοιπα να είναι απλά συνοδευτικά. 

Χρήστος: Μα και αυτό είναι το νόημα του δίσκου, όλα τα τραγούδια να ‘χουν κάτι να πουν. 

Κώστας: Πάντως όλη αυτή η διαδικασία της ηχογράφησης, άσχετα αν ήταν χρονοβόρα και δύσκολη οικονομικά είναι πολύ δημιουργική, σε ωριμάζει και δένει περισσότερο ένα συγκρότημα. 

Νίκος: Ναι, αν κάποιο συγκρότημα έχει γράψει κομμάτια πιστεύω ότι πρέπει να τα βγάλει σε δίσκο γιατί θα μάθει πολλά, από προσωπική εμπειρία μιλάω. 

Χρήστος: Είναι και έργο τέχνης ο δίσκος, το ότι ανοίγεις το cd, βλέπεις το artwork, διαβάζεις τους στίχους… 

Θοδωρής: Απλά σήμερα, τα περισσότερα συγκροτήματα ανεβάζουν στο διαδίκτυο τη μουσική τους δωρεάν -και καλά κάνουν- έτσι, η φυσική παρουσία του δίσκου δεν έχει τόσο νόημα στο ότι «Έχω το Cd αυτής της μπάντας» όσο στο θέμα στήριξης, συλλογής και το ρομαντικό πράμα που είπανε τα παιδιά.

Γι’ αυτό βγήκε και στη μόδα πάλι το βινύλιο.

Αυτό ακριβώς…

Τι κριτικές πήρατε γενικά απ’ το δίσκο;

Θοδωρής: Είχαμε και καλές και κακές το οποίο είναι θετικό γιατί σημαίνει ακούστηκε ο δίσκος.

Χρήστος, Κώστας: Το ''Όπως πάντα'' έκανε μεγάλη θραύση! 

Κώστας: Ακούσαμε αρκετές καλές κριτικές και από μεγάλα συγκροτήματα π.χ. ο Θοδωρής Βλαχάκης από Magic De Spell, ο Frank από τους Panx Romana, ο Γιώργος Τσίγκος, ο Ευάγγελος Βαγενάς από τους Χερουβείμ, ο Ασκληπιός Ζαμπέτας από τις Τρύπες. 

Χρήστος: Ο Frank συγκεκριμένα μας βρήκε μόνος του πριν καν βγει ο δίσκος και μας είχε γράψει ολόκληρο κείμενο για το ποια κομμάτια του άρεσαν περισσότερο κτλ. 

Θοδωρής: Όσο για τα αρνητικά σχόλια προσωπικά τα λαμβάνω υπόψη γιατί σημαίνει ότι ο άλλος άκουσε το δίσκο και σου είπε τι δεν του άρεσε. 

Κώστας: Πάντως σε γενικές γραμμές σε όσες σελίδες ασχολούνται με την ελληνόφωνη σκηνή ήταν αρκετά ενθαρρυντικά τα σχόλια. 

Θέλετε να μας μιλήσετε καθόλου για το ποιο θέμα έχει το ''Μουντή Άνοιξη'';

Χρήστος: Το τραγούδι το ‘χει γράψει ο Κώστας Τσιανάκας στη μνήμη του Tug. Ο Tug ήταν αρχικά μέλος στους Parkinsons και αργότερα συνέχισε σαν one man band. Είχε ένα διαδικτυακό block όπου έγραφε τα βιώματα που περνούσε με το καρκίνο. Στο τελευταίο του άρθρο είχε γράψει: «Στον καρκίνο δεν υπάρχει ήλιος. Ναι μεν υπάρχει άνοιξη, αλλά πρόκειται για μια άνοιξη τόσο μουντή όσο και η πιο γκρίζα μέρα του Εδιμβούργου». Ο Κώστας είχε επηρεαστεί με τον θάνατο του καθώς διατηρούσαν τότε διαδικτυακή επικοινωνία και έγραψε αυτό το τραγούδι μέσω του τελευταίου αυτού άρθρου του.

Έχουμε ακούσει ορισμένα νέα κομμάτια στα live σας. Ετοιμάζεστε για νέα δισκογραφική δουλειά;

Κώστας:  Έχουμε γράψει πέντε νέα τραγούδια μέχρι στιγμής. 

Χρήστος: Δε βιαζόμαστε καθόλου, ας βγάλουμε τα κομμάτια, να τα επεξεργαστούμε… Και σε κάθε live τα αλλάζουμε, βάζουμε νέα στοιχεία μέσα, ακόμη στην αρχή είμαστε. 

Νίκος: Αυτό που θέλουμε είναι να μη μοιάζει με το προηγούμενο δίσκο, θα είναι πιο περίεργος, ίσως αρέσει σε λιγότερους!

Όταν λες περίεργος εννοείς πιο πειραματικός;

Νίκος: Ναι, αυτό.

Θοδωρής: Θέλουμε να δοκιμάσουμε κι άλλα πράγματα, αλλάζουμε σαν άνθρωποι, αλλάζει και η μουσική μας. 

Κώστας: Να ξεφύγουμε και λίγο απ’ το καθιερωμένο κουπλέ-ρεφραίν-σόλο κτλ, θα δούμε φυσικά πως θα πάει και στις ηχογραφήσεις… Αλλά νομίζω πως αλλάζει γενικά κάτι στη μπάντα σε σχέση με τον προηγούμενο δίσκο.

Το βλέπετε να βγαίνει και πάλι σε Cd ή ηλεκτρονικά αυτή τη φορά;

Χρήστος: Εγώ θα ‘θελα να βγει και πάλι σε Cd απλά δε ξέρουμε αν το αντέχει η τσέπη μας!

Προσωπικά βλέπω σιγά σιγά από την ροκ αλλά και από όλα τα είδη, μια γενική κλίση προς την ηλεκτρονική μουσική. Πως σας φαίνεται αυτό;

Θοδωρής: Προσωπικά επειδή και τελευταία ακούω ηλεκτρονική μουσική, πιστεύω ότι είναι μια πρόκληση για μια μπάντα με την έννοια ότι μπορείς να δοκιμάσεις πολλά πράγματα ως προς τον ήχο και σε βοηθάει να βάλεις νέες ιδέες πάνω σε ροκ και πανκ-ροκ στοιχεία. Άμα υπάρχει κάποιος εκεί έξω που ενδιαφέρεται και ασχολείται με αυτό ας μας στείλει!

Ναι, γιατί θέλοντας και μη προς τα ‘κει πάει η μουσική, το θέμα είναι αν θέλετε να το ακολουθήσετε ή όχι. Το θεωρείτε πιθανόν στον επόμενο δίσκο να προστεθούν ηλεκτρονικά στοιχεία;

Κώστας: Εμένα θα μ’ άρεσε, και πνευστά ίσως. 

Νίκος: Το ''Όπως ποτέ'' απ’ το πρώτο δίσκο έχει κάποια στοιχεία κιόλας…

Πως βλέπετε την ελληνόφωνη σκηνή σήμερα;

Χρήστος: Μπάντες υπάρχουν αρκετές απλά δεν είναι δραστήριες. Μου έκανε όμως εντύπωση μια μπάντα που άκουσα πρόσφατα, οι ''Προφίλ'', με τους οποίους θα παίξουμε κιόλας. Προσωπικά τη τελευταία πενταετία δεν άκουσα καλύτερο δίσκο! 

Νίκος: Και πλέον μια ελληνόφωνη μπάντα να κάνει live είναι πιο δύσκολο, γιατί προτιμάται ο αγγλόφωνος στίχος. Σίγουρα θα υπάρχουν αρκετές μπάντες απλά μένουν στην αφάνεια. Μπορεί να βγάλουν ένα δίσκο και θα μαθευτεί μετά από τρία-τέσσερα χρόνια, γιατί έτσι λειτουργεί το σύστημα. 

Νίκος: Υπάρχει και η τάση προς τη stoner τελευταία, όπως οι VIC που παντρεύουν την παραδοσιακή με τη stoner. 

Κώστας: Ναι, η παράδοση όπως και να το κάνεις υπάρχει. Και υπάρχει η τάση στην Ελλάδα να πειραματίζεσαι πάνω σε παραδοσιακά ή ρεμπέτικα, όπως κάνουν οι Imam Baildi.

Είναι κάτι άλλο που θα θέλατε να προσθέσετε;

Γενικά να σε ευχαριστήσουμε και γενικότερα τη ελληνική και διαδικτυακή σκηνή που προσπαθεί να στηρίξει αφιλοκερδώς νέες μπάντες. 

Νίκος: Να πω και ‘γω κάτι τελευταίο. Κάνουμε μια ‘έκκληση’, όποια μπάντα είναι ελληνόφωνη-ροκ ή συγγενικού είδους, καλό θα είναι να έρθει σε επαφή μαζί μας, να γνωριστούμε και  να οργανώσουμε κανένα live ή φεστιβάλ. Να κάνουμε κάτι για να κινηθεί και πάλι η ελληνόφωνη σκηνή!

Θα κλείσω με ένα στίχο σας, άμα θέλετε να τον σχολιάσετε κιόλας. ‘Παγιδευμένοι μες της πόλης τα τσιμέντα’.

Κώστας: Του Κώστα Τσιανάκα είναι οι στίχοι -ο Κώστας είναι το έκτο μέλος της μπάντας και ας μην το ξέρει, τα μισά τραγούδια αυτός τα έχει γράψει- νομίζω περιγράφει με τον καλύτερο τρόπο το σύγχρονο ρυθμό ζωής, έχουμε χάσει την επαφή με τη φύση, έχουμε χάσει την επαφή με τους γύρω ανθρώπους. 

Νίκος: Ζούμε σε μια πόλη πολιτισμένη και μόνο πολιτισμένα δε ζούμε.